Δημοκρατία και δημοσκοπήσεις δεν πάνε μαζί

Που λες, καταλαβαίνω ότι στο Matrix δεν μπορεί να θέτεις ερωτήσεις. Εγώ βέβαια δεν αποδέχομαι ότι αξίζει το Matrix περισσότερο από τη Ζωή, οπότε έχω ερωτήσεις και πολλές φορές απαντήσεις.

Η ερώτηση πάντως για αυτούς που δε γουστάρουν το Matrix είναι η εξής:

Πώς εξυπηρετείται η Δημοκρατία από τις δημοσκοπήσεις;

Κάτσε και σκέψου περίπου 2 με 3 λεπτά τα ακόλουθα.

Υποψήφιοι για τις ανώτερες θέσεις εξουσίας (και όχι διακυβέρνησης) είναι άτομα που δεν ξέρεις. Το ότι τους είδες στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο μαλάκα, δε σημαίνει ότι τους ξέρεις.

Ποτέ δεν αποφασίζουν με βάση τη λογική και τα επιχειρήματα για την αξιοπρεπή διαβίωση του 70+% των πολιτών. Το μέγιστο που χρειάζονται για εξουσία ήταν παλιά 30% από αυτούς που ψηφίζουν. Σήμερα, είναι πολύ λιγότερο.

Μετά, δημιουργούν κλίμα, ανάλογα με την ψυχολογία των περισσοτέρων, γεγονός που είναι εύκολα κατανοητό. Τρομοκρατία όταν χρειάζεται, αισιοδοξία όταν χρειάζεται, ψεύτικες ελπίδες σε μόνιμη βάση και εικόνα που έχει μελετηθεί από επικοινωνιολόγους διεξοδικά.

Και όταν έρχονται εκλογές, τσακ, να και οι δημοσκοπήσεις, με βάση τις οποίες γίνονται τα χίλια μύρια στη συνέχεια.

Μήπως αντί για δημοσκοπήσεις, να μας ενδιέφεραν λίγο τα δημοψηφίσματα;

Και εν τέλει, γιατί πρέπει να γνωρίζουμε την πρόθεση ψήφου των πολιτών; Ας μας πουν τι έχουν να πουν αλλά κυρίως να κάνουν και ας αφήσουν να κρίνουμε ο καθένας μόνος του.

Πάντως το γεγονός ότι δεν τους την έχει πέσει εισαγγελέας ακόμα, είναι τουλάχιστον τρομακτικό. Άκου εκεί η αδιευκρίνιστη ψήφος να είναι 8-10 άντε 20%, ενώ στην πραγματικότητα είναι μεγαλύτερη από 50%.

Τέλος, εννοείται ότι θα πρέπει να εξεταστούν όλα τα πόθεν έσχες των εν λόγω εταιριών. Πλάκα μου κάνεις; Χθες έπρεπε να έχει γίνει αυτό.

Matrix και δημοκρατικές εκλογές δεν πάνε μαζί. Τι δεν καταλαβαίνεις, να στο εξηγήσω καλύτερα.

SOS, όπως λέμε Οδησσός

Που λες, ελπίζω να καταλαβαίνεις πλέον ότι τίποτα δεν είναι τόσο μακριά όπως νόμιζες. Η Οδησσός, είναι ένα καλό παράδειγμα. Άσε που και για ιστορικούς λόγους, θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει λίγο παραπάνω. Βλέπεις, προκειμένου να ακούς τον κάθε μαλάκα για το ποιος και πότε απελευθέρωσε την Ελλάδα, εν μέρει φυσικά (το παραδεχτήκαμε αυτό, περίπου 190 χρόνια πριν), ξέχασαν από πού ξεκίνησε η επιτυχής επανάσταση του 1821. Βέβαια, επίσης ξεχνούν αρκετοί, δυστυχώς οι περισσότεροι, το πόσες άλλες επαναστάσεις μικρότερης εμβέλειας είχαν γίνει όπου υπήρχαν Έλληνες, αλλά ΟΚ, μέσα στο Matrix είμαστε, όλα πρέπει να τα περιμένουμε.

Πάντως ελπίζω τώρα, που και ο τελευταίος ούνος καταλαβαίνει πώς η «Δύση» αντιλαμβάνεται τη «Δημοκρατία», να σκεφτεί λίγο περισσότερο. Και να ακυρώσει τις επερχόμενες εκλογές στην πράξη. Η νομιμοποίησή τους είναι συμμετοχή σε έγκλημα, πάει και τελείωσε. Έπρεπε ήδη να έχουν γίνει μια σειρά από δημοψηφίσματα.

Βέβαια, να τα λέμε αυτά, κάποια στιγμή θα πρέπει να γίνει και η σύγκριση με τα πολιτεύματα που βρίσκονται πιο Ανατολικά, τα οποία έχουν και καλά ως επίκεντρο τον «άνθρωπο» και τον «εργαζόμενο». Εκεί να δεις χαρές που κάνει η πλειοψηφία. Και φυσικά, πόσο μπροστά είναι στα ανθρώπινα δικαιώματα…

Πάντως, σε εκείνες τις περιοχές που τώρα γίνεται χαμός, μόλις έλεγες τη λέξη Έλληνας, κινδύνευες, όπως άλλωστε σε κάποιες περιόδους και στο Βυζάντιο, όπου η τιμωρία μπορεί να έφτανε και στο θάνατο. Και δεν ήταν ούτε η ΕΕ, ούτε ΜΚΟ, ούτε αντιεξουσιαστικές κινήσεις για να τους υπερασπιστούν. Κατάλαβες; Μάλλον φασίστες θα ήταν, υπηρέτες του κεφαλαίου και οι γνωστές παπαριές.

Τώρα από τι κινδυνεύουμε περισσότερο άραγε; Από τον «κομμουνισμό»; Από το «φασισμό»; Μήπως από τις «αγορές»; Διάλεξε λίγο γιατί με έχεις μπερδέψει. Πάντως, αν τώρα δεν καταλαβαίνει ένα τουλάχιστον 30% τι σημαίνει να μην έχεις Πατρίδα, τα χρόνια που έρχονται δε θα θυμίζουν σε τίποτα όλα αυτά που έχουμε ζήσει και εμείς και οι γονείς μας. Όχι απαραίτητα σε σωματική βία. Αλλά σίγουρα σε μαζική παράνοια. Αλλά δε γαμιέται, θα έχει ασύρματο δίκτυο παντού και θα μπορούμε να έχουμε «φίλους» από την κοινωνική δικτύωση, δώρο της «Κοινωνικής Μηχανικής» (Social Engineering) στην Ανθρωπότητα.

Άντε κλείνω τώρα για να ακούσεις τι έχουν να πουν οι επικοινωνιολόγοι και οι «εργαζόμενοι». Εκλογές έρχονται.

Εύρεση εργασίας; Παιχνιδάκι.

Που λες, οι προηγούμενες μέρες μου μαύρισαν την ψυχή. Και για αυτό με έπιασαν οι μηχανισμοί αυτοσυντήρησης και έβαλα μια τελεία. Δηλαδή, δεν έφταναν αυτά που έγιναν και γίνονται στον τόπο μου και σε μένα προσωπικά, δεν έφταναν αυτά που έγιναν και στον υπόλοιπο κόσμο, δεν έφτανε που έχασε και ο ΠΑΟΚ το κύπελλο, μάλλον θα χάσουμε και το πρωτάθλημα στην Αγγλία (Liverpool), αν και περιμέναμε 24 χρόνια. Και έβρεχε και συνέχεια όλες αυτές τις μέρες. Ε, χέσε με κιόλας….

Οπότε, το να περιμένω λίγη χαρά από παράγοντες που δεν εξαρτώνται από μένα δε βοήθησε καθόλου. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα ότι σαν παιδάκι και εγώ πρέπει να βρω μια δουλίτσα, γιατί δεν κατάφερα να δω τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Είμαι βέβαια λίγο μπερδεμένος, αλλά θα το βρω το δρόμο μου. Και αυτό, μέχρι να βγει το βιβλίο μου από το οποίο είναι προφανές ότι θα βγάλω μύρια, και έτσι θα την κάνω για πιο έξω σε καμιά φάρμα με ζωάκια. Οπότε, είναι για λίγο αυτό το πρόβλημα της εύρεσης «εργασίας».

Τώρα να μου πεις, εκλογές έρχονται, θέσεις βγαίνουν εδώ και εκεί, δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει. Και η αλήθεια είναι ότι βγαίνουν…στο δημόσιο. Με φαντάζεσαι εμένα σε κανένα γραφείο να κολλάω χαρτιά και πολλές φορές ούτε καν αυτό, και να είμαι «εργαζόμενος»; Εγώ πάντως, με το που σκέφτομαι τον εαυτό μου σε κάτι τέτοιο, στο μόνο που θα γίνω ειδικός, είναι να κάνω αεροπλανάκια από τα χαρτιά που θα περισσεύουν (ανακύκλωση κι έτσι). Όταν ήμουν μπόμπιρας έκανα κάποια καλά αεροπλανάκια, με τις ουρές τους και με τα όλα τους, αν και κάποιοι άλλοι έκαναν καλύτερα. Οπότε, το πιθανότερο είναι ακόμα και τώρα, σε αυτό το θέμα να μην είμαι ο καλύτερος. Πρέπει να βρω κάτι στο οποίο να είμαι καλός σε αυτό. Κάτσε να σκεφτώ…

Δεν υπάρχει ρε γαμώτο και πρωτάθλημα ποδοσφαίρου για τους 40+, τώρα που είμαι στα όρια να πάω να κάνω καριέρα, ξέρεις αυτόγραφα, συνεντεύξεις, υποψήφιος για τη Βουλή, και το Ευρωκοινοβούλιο κλπ. Να μια ιδέα για «καινοτομία». Πρωτάθλημα για 40+.

Μήπως να πιάσω ξανά την κιθάρα, να ξαναπαίξω σε μπάντα; Μπα…Εκεί θα βγάζω πολλά λεφτά σίγουρα, οπότε θα πάρουν τα μυαλά μου αέρα και δε θέλω.

Μήπως να κάνω ένα κανάλι στην τηλεόραση, να παίρνω δάνεια και όταν ζορίζει η κατάσταση να τα φορτώσω στα υποζύγια; Μπα… Άστα μωρέ, τα φόρτωσαν άλλοι ήδη… Αλλά αφού αντέχουν, μήπως το γουστάρουν κιόλας;

Μήπως να γίνω εφοπλιστής, να αγοράζω πλοία με δάνεια από τράπεζες οι οποίες εξαπατούν απλούς ανθρώπους και κερδίζουν από το θάνατό τους; Μπα, ούτε αυτό μου πάει…

Λες να δοκιμάσω να γίνω καθηγητής πανεπιστημίου; Μπα…Πιο εύκολο είναι να κάνω το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα στο στίβο, παρά αυτό. Άσε που πολύ «αγώνας» πέφτει στα πανεπιστήμια, και εγώ θέλω να βρω μια θεσούλα μόνο. Άσε και που και σαν ερευνητής να θέλω να εργαστώ, πάλι καθηγητές πρέπει να ξέρεις. Και παρότι υπάρχουν και αξιόλογα άτομα, μην τα γειώνουμε όλα για να βολευόμαστε, μαζί με το ευχάριστο, θα πρέπει να πάρεις και όλα τα υπόλοιπα, τα γύρω από το «πανεπιστήμιο». Τώρα δυστυχώς, νομίζω ότι δε θα αντέξω και θα αρχίσω να βαράω. Οπότε ποιος ο λόγος να τρέχεις σε δικαστήρια και τέτοια; Αρκετά έχω στο κεφάλι μου ήδη.

Ρε συ, να ανοίξω ένα μαγαζί για να πουλάω αέρα κοπανιστό; Πω, πω, αυτό είναι και γαμώ τις ιδέες…Για φαντάσου…Μπαίνει κάποιος πελάτης. Και σου λέει «καλημέρα, τι πουλάτε εδώ;» και εσύ απαντάς φυσικά «τα πάντα». Και αν σε ρωτήσει «μα που είναι, εδώ δεν έχει τίποτα» θα μπορέσεις να απαντήσεις κατάλληλα. Θα τα πω αναλυτικά στο μέλλον αυτά. Γιατί οι περισσότεροι, νομίζουν ότι έχουν κάτι τώρα, κατάλαβες;

Μήπως να ασχοληθώ με κάτι που έχει σχέση με τον πρωτογενή τομέα; Πλάκα μου κάνεις; Και που θα μένεις; Άσε το άλλο, είναι παιχνιδάκι να γίνεις από τη μια μέρα στην άλλη, αγρότης, βιομήχανος και όλα αυτά τα όμορφα, ε; Άσε που δεν ξέρω πώς να κλέβω από την εφορία, οπότε στο τέλος μπορεί να βγαίνω ότι χρωστάω κιόλας.

Κάτσε, μου έρχεται. Θα πάω να κάνω ένα ξενοδοχείο με δάνειο φυσικά, κατά προτίμηση στις καλύτερες παραλίες οι οποίες θα γίνουν πριβέ. Και αν δεν πάει καλά, βαράς και ένα κανόνι, λες τις γνωστές παπαριές για την κρίση, τα μαζεύεις και προχωράς στην επόμενη «επιχείρηση». Βαριά βιομηχανία ο τουρισμός και πίπες.

Ωπ…Πλησιάζει η ιδέα…Να μια καλή ιδέα… Ξελασπωτήρας ιστορίας! Αυτό μάλιστα…. Είναι εύκολο. Πας σε ένα μέρος που είναι μέσα στη μπίχλα, και επειδή εσύ δεν ήσουν, κάπως θα πρέπει να ξελασπώσουν οι πάντες. Οπότε, ξαναγράφεις την ιστορία τους «συναδελφικά», και αυτοί σου δίνουν ένα μισθό για να τον παίζεις, σε καμιά θέση χωρίς καμία αρμοδιότητα και ευθύνη. Αυτό, θα ήταν καλή ιδέα, αλλά επειδή οι υποκριτικές μου ικανότητες είναι περιορισμένες, νομίζω ότι μετά από μερικές μέρες θα έσκαγα με κανένα μπαζούκα και το πανηγύρι θα τελείωνε με πυροτεχνήματα. Ποιος ο λόγος να ξυπνούν τα κατώτερα συναισθήματά σου; Φτου ρε γαμώτο, πάει και αυτό…

Κοίτα τώρα να δεις. Νομίζω ότι βολεύτηκα με το να κάθομαι σπίτι μου και αυτά είναι δικαιολογίες γιατί έχω γίνει τεμπέλης. Α, όλα κι όλα…. Αφού το έλεγαν όλοι εντός και εκτός. Αφού τώρα τα «μηνύματα» είναι θετικά, τώρα που έγινε η «κάθαρση» στο Δημόσιο, έφυγαν οι κλέφτες και οι καταχραστές (όπως εγώ ας πούμε) και προφανώς έμειναν οι έντιμοι, αυτοί που προστάτευσαν το Δημόσιο συμφέρον, πραγματικά είναι Δίκαιο αυτό που ζω. Α, όλα κι όλα… Να τα λέμε αυτά. Ευτυχώς πρόλαβα να κάνω μια περιουσία πρώτα, όχι θα καθόμουν σα μαλάκας στο πατρικό μου να ξοδεύω ότι έκαναν οι δικοί μου μια ζωή. Πλάκα μου κάνεις;

Βέβαια, αν ήμουν εγώ το πρόβλημα στο Δημόσιο, ας μου το έλεγαν πριν, να την είχα κάνει πιο παλιά. Ήταν ανάγκη να γίνει όλο αυτό; Βέβαια, δεν μπορείς να πεις, ήμουν και γαμώ το αντίπαλο δέος. Όλος ο κόσμος προσκύνησε και κόντεψα να τα κάνω πουτάνα όλα εντός και εκτός του κόσμου. Είδες, όλες οι «αγορές» από μένα ήταν εξαρτημένες. Όχι παίζουμε.

Άντε κλείνω τώρα, γιατί το Matrix έχει πολλά ποδάρια και μακριά χέρια. Θα έλεγα να βγάλω την πρίζα και να το γειώσω, αλλά επειδή πιστεύω στη Δημοκρατία, αφήνω να μου γαμάνε τη ζωή οι υπηρέτες του, επειδή είναι πλειοψηφία. Αυτό είναι το τίμημα, τι να πεις; Για κάτι τέτοιο όπως κατάλαβες, θα χρειαστεί ένα 70% για να είναι Δημοκρατικό. Οπότε, υπομονή. Να δες ας πούμε τον ΠΑΟΚ και τη Liverpool. Ακόμα και να κάνουν σκατά, δε θα τους αγαπάμε; Ε; Πόσο μάλλον για το τόπο σου.

Τα λέμε.

Πάει και το κύπελλο…Ε, και;

Που λες σήμερα δε θα σου πω για σημαντικά πράγματα, τουλάχιστον όχι τόσο.

Πριν από λίγο τελείωσε ο τελικός του κυπέλλου και χάσαμε δίκαια όπως εξελίχθηκε το ματς με 4-1. Στο είχα πει, ότι και να κερδίζαμε, θα χαιρόμουν, αλλά την άλλη μέρα πάλι τα ίδια προβλήματα θα είχα. Και το ίδιο φυσικά και με την ήττα. Απλώς στενοχωρήθηκα πιο πολύ για τα παιδιά, πολλά εκ των οποίων έκοψαν και από το φαγητό τους για να πάνε, τα οποία μαύρισε η ψυχή τους. Στο λέω και χωρίς να είμαι εκεί, το νιώθω από εδώ. Άσε που αν το σηκώναμε, θα έσπαγε κανένα χαμόγελο, έστω και για λίγο περίπου το 70% της βόρειας Ελλάδας και σε μικρότερα ποσοστά στην υπόλοιπη και στο εξωτερικό. Ξέρεις, αυτά τα μικρά χαζά, που είναι επίσης ανθρώπινα βέβαια. Μας λείπουν ακόμα και οι μικροί χαζοί λόγοι για να χαρούμε λίγο.

Απλώς ήθελα, για ιστορικούς λόγους και μόνο να θυμάσαι.

Μερικά από τα άσχημα και επικίνδυνα.

Όταν πήγαιναν, και την ώρα που οδηγούσαν κάποιοι του ΠΑΟΚ έφαγαν πέτρες εν κινήσει στην Εθνική οδό. Φαντάσου καφρίλα. Δε μιλάμε για ξύλο. Μιλάμε την ώρα που οδηγούσαν.

Πετάχτηκε μολότωφ σε λεωφορείο.

Κάτι μικρής κλίμακας επεισόδια, λόγω ηλιθιότητας όπως πάντα.

Πέρασαν σχεδόν ένα Γκουαντάναμο, από ελέγχους και τέτοια.

Και μέσα στον αγώνα, παρότι τα υβριστικά συνθήματα εκατέρωθεν ήταν σχετικά λίγα (πάλι καλά), εκεί και ενώ ο βάζελος κέρδιζε 3-0 πέταξαν σε παίχτη μας στο κόρνερ μια σειρά από παπαριές. Ρε μαλάκα, 3-0 κερδίζεις και πετάς πράγματα. Χαλάρωσε λίγο. Ήταν κανένας προκλητικός;

Και για τα λέμε κιόλας, η μισή μας επίθεση ήταν «νόμιμα» τιμωρημένη από τον προηγούμενο αγώνα. Νομίζω αν ήταν όλοι θα είχε γίνει και γαμώ τα παιχνίδια. Εδώ έτσι και μπήκαν 5 γκολ.

Σε σχέση με τον αγώνα τώρα (τον είδα), με εξαίρεση το τελευταίο 15λεπτο του πρώτου μέρος όπου μάλλον έβαλε το χέρι του ο «ακατονόμαστος» (γνωστός και ως γκαντέμης), οι δικοί μας είχαν 10 τόνους άγχος στα πόδια τους και φάνηκε, και ήταν λίγο άτυχοι. Και εκείνο το δοκάρι αν έμπαινε θα ήταν αλλιώς τα πράγματα αλλά έτσι είναι αυτά, τι να κάνουμε. Δε θα λεγόταν ποδόσφαιρο, θα λεγόταν σκάκι αν δεν έπαιζε και η τύχη ρόλο.

Κοίτα όμως διαφορά σε σχέση με το άλλο ματς που έγινε και είχε σαν αποτέλεσμα να γίνουν αυτά που είδες. Οι παίχτες και των δύο ομάδων έδειξαν επαγγελματισμό και ο διαιτητής τα ίδιο. Ούτε νταηλίκια, ούτε παπαριές. Πολλές φορές, όταν έπεφταν, σήκωνε ο αντίπαλος τον άλλο. Σε μια φάση που δε φάνηκε καλά, οι βάζελοι νόμιζαν ότι αδικήθηκαν αλλά ο παίχτης τους (προς τιμήν του) έδωσε το χέρι στο διαιτητή για τη σωστή απόφαση (στην αρχή του ματς κιόλας, όχι όταν είχε κριθεί) και σταμάτησαν με τη μία το γιουχάρισμα. Κάτι τέτοια μικρά λοιπόν, ήταν αυτά που δε δυναμίτιζαν την ατμόσφαιρα. Τώρα για τα καπνογόνα που άναψαν όταν έβαλαν γκολ, ε, τι να κάνουμε, και αυτοί περίμεναν να κερδίσουν έναν τίτλο, σιγά μην το παίξω «νομιμότητα». Χαλάλι κιόλας.

Πάντως όπως και να έχει, νομίζω οι δικοί μας, με το πανό που έβγαλαν, με το οποίο γέλασα δε μπορείς να φανταστείς πόσο, τα έσπασαν. Αν μεταφραστεί και το ανεβάζουν στο διαδίκτυο, θα γελάσει αρκετός κόσμος και στο εξωτερικό. Γιατί αυτό είναι που κάνει τον ΠΑΟΚ αυτό που είναι. Κατάλαβες; Όχι μόνο ο τσαμπουκάς. Η όμορφη τρέλα. Έχουμε τόνους κι από αυτήν.

Τουλάχιστον να σηκώσει την κούπα η Liverpool, το οποίο το περιμένω όπως αρκετοί εδώ και 24 χρόνια. Βέβαια, θα το χαιρόμουνα διαφορετικά, αν δεν ζούσα σε καθεστώς τυραννίας. Άσε που θυμήθηκα και ένα σύνθημα που είχα δει παλιά στους τοίχους:

Τόσους μπάτσους και τόσο ποδόσφαιρο από τη Χούντα είχαμε να δούμε.

Τα είπε ο ποιητής σωστά.

Δεν πειράζει ρε παιδιά, τι είχαμε τι χάσαμε.

Καλή επιστροφή!

ΥΓ. Φαντάζεσαι να είχαμε λίγο πιο πολύ μυαλό και μιας και ήταν απασχολημένη με τους «τρομοκράτες» η αστυνομία να πήγαιναν οι υπόλοιποι από τις άλλες ομάδες και να έκαναν κατάληψη το κοινοβούλιο και να έλεγαν «μέχρι να αποδοθεί Δικαιοσύνη ρε μαλάκες δε φεύγουμε από εδώ!» τι θα γινόταν; Αλλά που μυαλό για να συνεννοηθούμε για τα μεγαλύτερα. Ακόμα και τώρα…

Η ανεργία των νέων και η ανεργία των «γέρων».

Άκου να σου πω και κάτι που έγινε μόλις χθες. Όπως θα είδες, και εδώ αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, μας έχουν πρήξει τα παπάρια για την ανεργία των «νέων», η οποία μειώνεται βέβαια με 5μηνες συμβάσεις σε υπηρεσίες που θα έπρεπε να έχουν λύσει τα θέματα τα οποία καλούνται να βοηθήσουν οι πιτσιρικάδες. Το γεγονός και μόνο ότι ιδρύθηκαν τα ΚΕΠ, στα οποία έχω εξυπηρετηθεί άπειρες φορές (να τα λέμε αυτά), είναι αλήθεια, δε σου λέει τίποτα ρε μαλάκα; Δημόσιο μέσα στο δημόσιο; Και ακόμα και τώρα μου λες «εργαζόμενοι»; Εκτός από τους μεγάλους νταβατζήδες με βάζεις να πληρώνω και το κάθε χαμένο κορμί που δεν είχε ποτέ αντικείμενο εργασίας και η επαφή του με το Δημόσιο ήταν ο κωδικός μισθοδοσίας του; Πήγες να δεις τι «δουλειά» έκανε και πώς την έκανε; Ρώτησες τους ανθρώπους που πραγματικά εργάζονται ποια είναι τα προβλήματά τους σε σχέση με το Δημόσιο Συμφέρον και την εξυπηρέτηση των πολιτών; Ποιος θα το κάνει αυτό; Ρουφιάνοι πρέπει να γίνουν όλοι οι άνθρωποι; Με τι βρε μαλάκα θα κάνεις «αξιολόγηση»; Από γραφεία τεχνοκρατών και ερωτηματολόγια;

Έτσι που λες, και αφού προσπάθησα να ηρεμήσω, με ενημέρωσαν κάποιοι φίλοι για μια δουλειά που είχε σχέση με κατεργασία αποβλήτων. Και απόβλητα πολύ πιο εύκολα από αυτά που έχω διαχειριστεί στο παρελθόν, έστω εργαστηριακά και σε μικρή πιλοτική κλίμακα. Και παίρνω που λες τηλέφωνο χθες. Είπα μέσα μου «ΟΚ, ας ψάξω ξανά μπας και κάνω καμιά νέα αρχή». Άρχισε να μου τη βαράει στο σπίτι βλέπεις, περνάς οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια και τίποτα δεν αλλάζει προς το καλύτερο.

Και τι μου είπαν ξέρεις; Ότι η θέση είναι για άτομα μέχρι 35 ετών! Και εντελώς τυχαία θυμήθηκα ότι σχεδόν ΟΛΑ τα προγράμματα από ΟΑΕΔ και ΕΕ είναι αντίστοιχα.

Έτσι λοιπόν, σιγά σιγά και επίσημα, είμαι «γέρος» στα 40 μου. Θα μου πεις τώρα «άνοιξε μια δικιά σου επιχείρηση» και θα σου πω «βρε μαλάκα, τρέχω στα δικαστήρια εδώ και 6 χρόνια με απατεώνες του κοινού ποινικού Δικαίου και ακόμα άκρη δεν έχει βγει, θα πάω να βάλω και τα τελευταία για να ανοίξω επιχείρηση και να είμαι έρμαιο του κάθε ληστή και απατεώνα μαζί με τους «νόμιμους» ληστές (βλέπε κράτος) να είναι νταβατζήδες πάνω από το κεφάλι μου»;

Τα βλέπεις κύριε Εισαγγελέα μου, ή είσαι απασχολημένος με τη «Νομιμότητα»; Ποιος ψηφίζει και ποιος νομιμοποιεί τους «Νόμους» για τη «Νομιμότητα» που εσύ καλείσαι να εφαρμόσεις; Στο φωνάζω συνέχεια, άλλο Νομιμότητα και άλλο Δικαιοσύνη.

Πάντως παρότι «γέρος» μου σηκώνεται ακόμα, στο λέω. Αφού θα γαμηθούμε όπως κατάλαβες με πολύ κόσμο, είτε με νταβατζήδες, είτε με «εργαζόμενους» είτε με τις θλιμμένες πουτάνες της «Νομιμότητας».

Για αυτό κρατιέμαι κύριε Εισαγγελέα μου.

Περί κοινωνικού μερίσματος….

Που λες, όπως βλέπεις, αναφέρθηκε πολλές φορές το θεματάκι του κοινωνικού μερίσματος.

Αφενός, όπως κατάλαβες δεν έκανα αίτηση καθώς δεν έχω βίλες, πισίνες, κότερα και τέτοια. Δείχνω αλληλεγγύη στους πρωτεργάτες της «ανάπτυξης» έτσι.

Αφετέρου, σταδιακά κόβω κάθε δεσμό με το Παρακράτος καθώς αν δεν αποδοθεί Δικαιοσύνη στα πολύ απλά που ζήτησα γραπτώς, θα κάνω μόνο μία αίτηση. Και αυτή δε θα είναι ούτε στην Εισαγγελία, ούτε σε οτιδήποτε σχετίζεται με την καταχρηστικά ονομαζόμενη «ευνομούμενη πολιτεία».

Και σε σχέση με το πρωτογενές πλεόνασμα, σκέψου λίγο τα ακόλουθα, έστω μόνο το «οικονομικό» μέρος:

-         Τα φέσια είναι στο φουλ (απλήρωτα νοίκια, χρέη κλπ.).

-         Οι εισφορές έχουν μειωθεί σε διψήφιο ποσοστό (λόγω ανεργίας και μείωσης μισθών).

-         Σπίτια και μαγαζιά μένουν ανοίκιαστα με τις τιμές να πηγαίνουν μόνο προς τα κάτω ιδιαίτερα στις περιοχές εκτός κέντρου στις μεγάλες πόλεις.

-         Η κατανάλωση έχει μειωθεί σε πολύ μεγάλο ποσοστό, για τους περισσότερους από εμάς, ακόμα και στα βασικά (όπως στην τροφή).

-         Πολύ ασφαλισμένοι στον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ) δεν πληρώνουν τις εισφορές τους, πλέον, ακόμα και αυτοί που μέχρι τώρα πλήρωναν.

-         Αποκρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις δεν απέδωσαν αυτά που θα περίμεναν (πώς θα γινόταν άλλωστε;).

Και βγαίνει «θετικό» το ισοζύγιο; Θαύμα, ω, θαύμα!

Μάλλον μάζεψαν τα φράγκα από μίζες και φοροδιαφυγή, έτσι;

Στο Matrix είμαστε ήδη. Τράβα τραγούδα για «Νομιμότητα» τώρα. Και καλοφάγωτα τα περίπου 5.000 ευρώ καθαρά (περίπου 8.000 μικτά αν δε κάνω λάθος) από την Ευρωβουλή. Και κάτσε και περίμενε τον τουρίστα να έρθει να απολαύσει τις διακοπές του. Που ακόμα και από αυτόν, δεν είσαι ικανός να βγάλεις καθαρή πρώτη ύλη από τα σκουπίδια και την ανακύκλωση των προϊόντων που θα καταναλώσει.

Μέρισμα προστυχιάς…

Για τον 19χρονο Stephen Sutton και την Αμαλία Καλυβίνου

Κοίτα να δεις τι έγινε τώρα. Είμαστε λίγο περίεργα πλάσματα οι άνθρωποι, ΟΚ; Από τη μια βλέπεις τι γίνεται, τι θεωρείται σπουδαίο, ποιοι και πώς γράφουν την ιστορία και σου έρχεται να ξεράσεις.

Από την άλλη, όσο σκατά να περνάς εσύ, πάντα μα πάντα βλέπεις άλλους συνανθρώπους σου που περνούν χειρότερα, επίσης χωρίς να φταίνε. Που και που, να το βουλώνεις και να λες κανένα ευχαριστώ δε βλάπτει. Που και που είπα, όχι να το βουλώνεις συνέχεια σαν εθελόδουλος.

Και εγώ προσωπικά, παρότι είδα το Χάρο με τα μάτια μου τρεις φορές από πολύ κοντά, και μερικές άλλες δίπλα, και σε καμία δεν ήταν όπως βλέπεις στις διαφημίσεις και στις ταινίες, τουλάχιστον σε εμένα, αισθάνομαι πολύ προνομιούχος αφενός που είμαι εδώ και στα γράφω, αφετέρου και εκεί κάπου έξω, είναι και άλλοι, κάποιοι από τους οποίους μου είπαν ευχαριστώ και ελπίζω όταν ζορίζονται να θυμούνται και να παίρνουν δύναμη και ελπίδα.

Έλα όμως που δε γίνεται να προλάβεις το κακό πολλές φορές, ούτε καν για τους δικούς σου ανθρώπους. Έλα όμως, που βλέπεις ένα καράβι, όπως αυτό στην Κορέα να παίρνει στο βυθό ανθρώπινες ψυχές και παιδικές ψυχούλες. Έλα όμως, που όταν γίνεται ένα, έστω και ένα ατύχημα ή έγκλημα αυτόματα σου περνάνε από το μυαλό πόσοι άνθρωποι κοντά σου και μακριά σου χάνονται για λόγους που δε θα έπρεπε να υπάρχουν. Και δεν πιάνουμε καν τους πολέμους, την πείνα, και τις άθλιες συνθήκες εργασίας που οδηγούν με βεβαιότητα σε πρόωρους θανάτους.

Και εκεί, αφενός καταλαβαίνεις ότι όσο βάρος και συνείδηση και γνώση να κουβαλάς, δεν είσαι ούτε ο super man, ούτε ο υπερεπιστήμονας ο οποίος μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα. Και είναι πολύ σκατά αυτό το συναίσθημα. Σκατά και απόσκατα. Δεν το περίμενα έτσι όταν ήμουν πιτσιρικάς, περίμενα ότι θα έχω κάνει πιο σημαντικά πράγματα για τον κόσμο.

Κι όμως, μεγαλείο έχουν πολλοί άνθρωποι ακόμα και στις πιο δύσκολες ώρες της ζωής τους, εκεί που μετράει ανάποδα ο χρόνος. Εκεί, που εσύ στην ασφάλεια του υπολογιστή σου διαβάζεις την είδηση, και είναι δικό σου θέμα, αν θα τη νιώσεις και θα πάρεις λίγο από το βάρος. Μετά, συνειδητοποιείς, ότι αυτό, μόνο βάρος δεν είναι. Είναι δύναμη. Αρκεί να ξέρεις πώς να τη χρησιμοποιήσεις για το καλό όσων περισσότερων ανθρώπων γίνεται και για το δικό σου φυσικά.

Ο Stephen Sutton λοιπόν, είναι ένας 19χρονος ο οποίος αυτή την ώρα που γράφω, από ότι κατάλαβα και με βάση τα ιατρικά δεδομένα, παίζει να περνάει τις τελευταίες του μέρες. Μπορείς να πεις κάτι; Έλα ντε. Προσπάθησε λοιπόν να ζήσει αυτά που θα ήθελε κάνοντας ευχές από τις οποίες πραγματοποίησε τις περισσότερες, όχι όμως όλες. Και γενικά, εκτός από γνωμικά, ή σοφά πράγματα που έχω διαβάσει ή ακούσει από άλλους, όπως θα έχεις δει δεν έχω βάλει ποτέ κείμενο ή παράγραφο που δεν είναι δικιά μου. Προσπαθώ να βάλω το δικό μου λόγο, όπως το νιώθω και όπως τον έχω ζήσει.

Σήμερα όμως, θα το κάνω και θα βάλω μια παράγραφο, με την καρδιά μου, και με την ευχή μου να γίνει ένα θαύμα που θα έχει και αλυσιδωτές θαυματουργές αντιδράσεις στο θέμα ανθρωπιά, το οποίο οι ψυχοπαθείς, το θεωρούν αδυναμία. Για κάποιο λόγο που δεν έχω καταλάβει, εγώ το θεωρώ τη μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να έχω και να έχουμε. Είναι βασανιστήριο, δε λέω, είναι όμως και Μεγαλείο.

Για το Μεγαλείο Ψυχής που δείχνει λοιπόν ο πιτσιρικάς βάζω μια παράγραφο που έγραψε στους φίλους του.

«Τα καλά νέα είναι πως είμαι ακόμα εδώ και αναπνέω, περίπου. Είμαι συνέχεια συνδεδεμένος με το οξυγόνο και δεν μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι μου. Λόγω των όγκων ο δεξιός μου πνεύμονας έχει καταρρεύσει, αν τα αποτελέσματα των εξετάσεων είναι θετικά ίσως μου βάλουν ένα στεντ κι αυτό θα μου εξασφαλίσει μερικές επιπλέον μέρες. Γενικά νιώθω αδύναμος, η παραμικρή κίνηση μου κόβει την ανάσα, δυσκολεύομαι να μιλήσω, ακόμα και να γράψω αυτό το μήνυμα. Δυστυχώς δεν μου μένει πολύς χρόνος αλλά θέλω να ξαναπώ σε όλους σας πόσο καλά πέρασα το τελευταίο διάστημα. Δεν θέλω να πεθάνω αλλά ελπίζω το ταξίδι μου να επηρέασε αρκετούς ανθρώπους προς το καλύτερο και να τους δίδαξε να μην θεωρούν τη ζωή δεδομένη. Σε αυτή την κατάσταση που μου μοιάζει τόσο άδικη και ανεξήγητη, τουλάχιστον υπήρξε ένας σκοπός για μένα στη σύντομη ζωή μου, που μπορεί να ανακουφίσει από τον πόνο. Ο καρκίνος είναι χάλια αλλά η ζωή ήταν υπέροχη».

Μπορεί να έχω διδάξει πολλά και διάφορα. Μέσα στην τσατίλα μου και τη Δίκαια Οργή μου όμως ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι δεδομένη, έστω και για μερικές μέρες, καθώς το γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι δεν είναι. Για τις λίγες μέρες που το ξέχασα πάντως, απλώς θα ήθελα να του πω ένα ευχαριστώ.

Και επειδή ακριβώς εδώ στην Ελλάδα, πριν μερικά χρόνια είχε γίνει ένα σκηνικό, το οποίο δεν το πρόλαβα, αλλά με γονάτισε, αυτό το μήνυμα θέλω να είναι ένας μικρός φόρος Τιμής για την Αμαλία Καλυβίνου. Στον ακόλουθο σύνδεσμο ο δικός της αγώνας, και τα δικά της λόγια.

http://fakellaki.blogspot.gr/

Δικαιοσύνη, φυσικά και δεν πρόκειται να αποδοθεί για την Αμαλία, και για κανέναν καρκινοπαθή εν γένει. Δικαιοσύνη όμως θα αποδοθεί, όταν εμείς θυμόμαστε. Τουλάχιστον την προστυχιά και την αλητεία, να μην την επιβραβεύουμε, ε; Τι λες;

Μήπως θα ήταν καλύτερο λες, να βάζω μόνο αισιόδοξες ιστορίες; Θα με κάνει να έχω πολλά views; Και αυτό κατευθείαν θα με κάνει πιο σημαντικό; Μπα. Να μπω και σε ιστοσελίδες «κοινωνικής δικτύωσης»; Και να έχω ακόμα πιο πολλά views; Μπα. Μήπως να γραφτώ σε κανένα κόμμα για να έχω ασυλία; Μπα. Μήπως να ξεχάσω και να μη με επηρεάζουν οι ιστορίες πιο απλών ανθρώπων γιατί θα χάσω κάτι από τους «σημαντικούς» και τους «υψηλού κύρους»; Μπα. Ίσα-ίσα, οι ιστορίες των απλών ανθρώπων με ενδιαφέρουν περισσότερο τελικά. Άλλωστε, για πες μου τώρα, πόσους από τους «γνωστούς» θεωρείς «σημαντικούς»; Για πες, ακούω.

Μάλλον έρχεται η ώρα που θα πω και τις δικές μου ιστορίες, όλες τις πραγματικές, οι οποίες, δεν έχουν πρωταγωνιστή εμένα πάντα, έχουν κι άλλους ανθρώπους, τους οποίους γνώρισα, πέρασα πολλές ώρες μαζί, και όποτε ζορίζομαι τους σκέφτομαι και δεν τους αφήνω να φύγουν. Γιατί πολύ καλά λέει το ρητό «οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν τους ξεχνάς». Και εγώ, δεν πρόκειται να ξεχάσω.

Εσύ τι κατάλαβες τώρα; Ότι δε θέλω να ζήσω όμορφα ή ότι θα πάρω μόνο το μελαγχολικό και λυπηρό μέρος από αυτούς που λείπουν; Πλάκα μου κάνεις; Και τι θα λένε εκεί πάνω τώρα; Εσύ αν έλειπες εκεί πάνω και ένιωθες με ενέργειες που δε μπορούν να μετρηθούν με τους «ορθολογικούς» τρόπους, τους από δω κάτω να σε σκέφτονται και να ζορίζονται, πώς θα ήθελες να σε θυμούνται; Με θλίψη και ηττοπάθεια, ή σαν προνομιούχοι που μοιραστήκατε μέρος του ταξιδιού που λέγεται ζωή και να παίρνουν δύναμη και κουράγιο. Ε;